این روز ها در اغوش وطنم 

کمی باران است 

و کمی ترنم باران 

دلم در اغوش ګل های بادام است 

قریه ی که خاطرات ګلی ام را به یادم می اورد بوی علف دارد 

کمی دور تر از ما کبوتران را اتش زده بود و یکی در خون رنګینی بال می شست 

اینجا حال همه ما خوب است

از بهار غرب

کنار گل دامن تو سبزه می ریزم

و تو لبخند ملوس شرقی ات را

با یک دنیا عشق به چشمان غرب زده ی من تقدیم کنی

چشمان من !

بهشتی که وا میشود از لبخند تو

و من تمام خراسان را

در رقص حوریان می بینم

ط.س

شفق درخون شناور دید آتش
کنار مرگ باور دید آتش
وکودک خسته تر از زخم "افشار"
به روی دامنش رقصید آتش
ط.س

و یا میشه گفت :

شفق درخون شناورد دید افشار

کنار مرگ باور دید افشار

و کودک با چشم خفته در خون

به دل مرگ برادر دید افشار

باز در این روزگار سبز
های آدم ها چرا پوسید
در سرا پای جهان سرد
می شود خورشید شد، تابید

... آسمان نیلگون را باز
در طلوع تازه ی امید
درسحرگاهِ دل آرایی
چون سپیده میشود بوسید

 

ط.س

‎"خدا از آسمان خاک سفید سرد می ریزد
بجای نان بجای برف"
کنار سفره ی لبریز او
که از نبودن ها همیشه سرد و سرشار است
دمی در حس گرم خویش می پیچد
... شنیدم دوش از او این حرف
"خدا از آسمان خاک سفید سرد می ریزد
بجای نان بجای برف"

 

 

ط.س

بانو کنار آتش فریاد دود شد
بانو گلوی خسته اش آخر کبود شد
بانو بسوی پنجره آهسته پا نهاد
چشم غبار دیده ی روزن حسود شد

تو در دریای ذهن خود شناور

منم قایق سرگردان باور

تو در ساحل ارام خیالت

نوشتی که مرا پیشت بیاورد

ط. س

تقدیم به مادر عزیزم

سلام "آبَی" سلام جانم فدایت

سلام! جانم به قربان صدایت

سلام ازبچه ی غربت نشینت

همه غربت فدای خاک پایت

ط.سروش

ستاره ها پشت چادر سیاه شب

و ماه درون تکه های تاریک ابر گیر کرده است

آسمان غبار اندود و راه شیری، نا پیدا

و باران اشک شوریست در چشمان دختر گیس بریده ی آسمان

طبیعت، بهار بی روح  زمین دل مرده

 نفسی نیست، کسی نیست

نسل گنددم بادم تیغه ی داس ایستاده درو می شود

و خرمن خرمن  می سوزد 

اینجا پیکار کبریت است و خرمن

رخشی خندید و خط انداخت و گفت 

این آخر خط است

ط.سروش